شب قدر

((انا انزلناه فى ليلة القدر و ما ادريك ماليلة القدر ليلة القدر خير من الف شهرتنزل الملائكه والروح فيها باذن ربهم من كل امر سلام هى حتى مطلع الفجر))

« ما اين قرآن عظيم الشان را (كه رحمت واسع و حكمت جامع است) در شب قدر نازل كرديم و چه تو را به عظمت اين شب قدر آگاه تواند كرد, شب قدر (به مقام و مرتبه) از هزار ماه بهتر و بالاتر است در اين شب فرشتگان و روح (جبرئيل) به اذن خدا (بر مقام ولايت نبى و امام عصر(عج) از هر فرمان (و دستور الهى و سرنوشت مقدرات خلق را) نازل مى گردانند, اين شب, رحمت و سلامت و تهنيت است تا صبحگاه (شهود) ((شب قدر)) يا ((ليلة القدر)) مشهورترين نام اين شب است»

قدر= شرف و منزلت

قدر= تنگي و ضيق

قدر= تقدير و اندازه گيري

  ليالي قدر است و ايام ضربت خوردن و شهادت بزرگ مرد تاريخ انسانيت؛ خداوندگار اعتدال و تيزبيني و سمبل بلا منازع عدالت ؛ علي....

فرا رسيدن ايام ضربت خوردن علي (ع) را به تمامي شيعيان آن حضرت علي الخصوص به محضر آقا ولي عصر تسليت عرض ميکنيم

فزت و رب الکعبه

 ای آقای من : اگر تو  مرا به خودم واگذاری هلاک خواهم شد

ای آقای من : بنده مسکین تو را فقر و بیچارگی به درگاه کرم تو بازداشته و حلقه بر در احسانت می زند پس تو به بزرگواری و کرم روی از وی مگردان و تقاضایم قبول فرما که من به این دعا تو را خواندم و امید آن دارم که دعایم را رد نفرمایی چرا که من به رأفت و مهربانی تو آگاهم.

ای آقای من اگر تو بر من رحم نکنی من که را دارم .. اگر فضل تو شامل حالم نگردد به فضل و کرم که روز بیچارگی امیدوار باشم و به سوی که از گناهانم آنگاه که اجلم فرا رسد توانم گریخت...

ای خدای من به عزت و جلالت قسم که اگر تو از من به گناهانم بازخواست کنی من هم به عفو بخششت از تو بازخواست خواهم کرد و اگر از من به خواریم بازخواست کنی من هم به کرم و بزرگواریت از تو بازخواست خواهم کرد و اگر به دوزخم داخل سازی اهل آتش را از محبتم به تو آگاه می سازم...

*********************************

فرا رسیدن میلاد امام حسن  مجتبی (ع) آن غریب  بی قرینه بقیع را به پیشگاه مولایم بقیه الله تهنیت عرض می کنم

شهر رمضان الذی انزل فيه القرآن هدی للناس و بينات من الهدی والفرقان

رب ادخلنی مدخل صدق و اخرجنی مخرج صدق و اجعل لی من لدنک سلطانا نصيرا

با سلام و تبریک فرا رسیدن ماه پر خیر و برکت رمضان ماه میهمانی خداُ ماه ضیافت الله

خواست ملت ايران :

 داشتن فن آوري هسته اي حق ماست

 ضمن محكوم كردن قطعنامه غير حقوقي و غير قابل قبول شوراي حكام

با امضاي اين بيانيه اعتراض خود را به اين اقدام شوراي حكام اعلام ميداريم 

برای امضا روي عكس كليـك كنيد

دوستان و خوانندگان عزیز محبت بفرمایند

به منظور اعتراض و اعلام انزجار

 از تصویب قطعنامه وقيحانه ی شوراي حكام آژانس بين‌المللي انرژي اتمي

درباره‌ي فعاليت‌هاي صلح‌آميز هسته‌يي ايران

لینک این بیانیه را در وبلاگ خود قرار دهند

با تشکر

خدا کند که بیایی

در خلوت ماه و لحظه هاي مهتابي آواي گامهايم سكوت را در هم مي شكند. از كوچه باغ هاي بي صداي شهر عشق آهسته گذر مي كنم و به دنبالش مي گردم. براي پيدا كردنش هفت شهر عشق را گرديده ام، به سوي ستاره ها چرخيده ام، از موج ها نامش را پرسيده ام، از مهتاب سراغ درويش را گرفته ام، با تك تك درختان تاك قد خم كرده بستان به گفتگو نشسته ام و شميم بويش را از نسيم صبحگاهي طلب كرده ام.
سبز برگان درختان همه دنيا از سبزي تو نشانه دادند، موج هاي توفنده بر دل دريا از صلابت تو خبر دادند؛ مهتاب سپيدي نامت را برايم فاش كرد و نسيم صبح عطر دلنواز یادت را در جام جانم جاري ساخت!
اباصالح:
لحظه ها درگذرند و روزها سوي شتاب دارند، عمر من مي گذرد و دل من از تنهايي پر شده است. آسمان چشمانم همراه با نسيم سحرگاهي آرام آرام به نم نم باران اشك مي نشيند. بي تو كوچه كوچه چشمانم ابري و غمگين و قلب خسته ام اسير كوچه هاي تنگ و مسدود غم گشته است. بي تو چون باغ بي ديدار و چون زمين بي بهار گشته ام؛ بي تو در هاله اي از غم دست و پا مي زنم دلم، دل تنها و بي كسم دور از تو خالي از تابش نيلوفر است. غروب كه مي شود پژمردن گل خورشيد را به نظاره مي نشينم و دلم را به يادت روانه دريا مي سازم. همه با من از تو سخن مي گويند و من آنچنان در نام و ياد تو غرق مي شوم كه زمان و مكان را گم مي كنم.

 

 

ابرهاي گريه در دلم عطش دارند. در كوچه هاي خاطره ام وقتي كه خوشه هاي اقاقيا از نرده هاي افكارم سرريز مي كنند، بوي خوش عطر دلنوازت اقاقي ها را سر مست مي كند و پياله جانم از شور و شوق لبريز مي شود. ديدگانم در آينه صبح تو را جستجو مي كنند... هواي زلف توأم عمر مي دهد بر باد!... پنجره شهر من به روي تو گشوده مي شود و كوچه باغ من به ياد روي تو گل مي دهد و تنها به نام و ياد توست كه شبنم بر گونه هايم مي رويد! حضور نامت مثل جوشيدن شعري در جان و باليدن عطري در گل در صحراي دلم جريان مي يابد!
طبيب دل بيمار من!... نام ترا از تمام پلنگان كوهها، از تمام درختان، از مرغان خوشخوان كه صبح بهار نام ترا به جوجه هاي كوچك خود ياد مي دهند، از نواي خوش رودخانه ها، از رقص گندم زارها با باد، از زمين و زمان مي شنوم!
آن دم كه از كرانه درياچه «چي چست» آخرين پرستوي بهاري غمگنانه كوچ مي كند، آن لحظه اي كه درخت بادام از باران بهاري شكوفه مي دهد، آن لحظه كه قطره زلال شبنم بر پيشاني نجيب برگ مي نشيند با تمام هستي ام فرياد مي كنم... خدا كند كه بيايي!...
تو اگر بيايي بهار را تلاوت مي كنم، تو كه بيايي پرواز پرستوهاي بهاري را باور مي كنم، تو كه بيايي از عمق وجودم سيراب مي شوم وقتي كه عطر لبخندت در جان جهان جاري مي شود! تو كه بيايي من گرماي وجودت را از دور مي شنوم و شهر دل من بيدار مي شود. تو كه بيايي دستانت ديوار مه را از ميان بر مي دارند و من سرزمين آفتاب آباد را كه زماني نامش را از پرستوهاي عاشق شنيده بودم، مي بينم! وقتي كه بيايي نگاهت طعنه بر هزار يلداي نيامده مي زند. وقتي بيايي من راز شكفتن را از لهجه درخت مي آموزم، در كوچه هاي دوست با عشق دست مي دهم، همپاي رود مي روم و در انتظار دشت ندا سر مي دهم كه ... اي عشق همه بهانه از توست من خاموشم اين ترانه از توست!
اي سرود خدايي، اي رهاتر از رهايي، اي آشنا با دلهاي محزون...! بياد آسمان را برايم معنا كن، بيا كه جاده ها به انتظار گام هاي توست كه ديده بر هم نمي گذرند.
تو كه رفتي دشتها خشك و خالي شد و صفا از باغ هاي فندق رفت، تو كه رفتي درختان همه جامه بركندند و باد برگ ها را فنا كرد، تو كه رفتي ديو وحشت پرستوها را از سرشاخ ها به بانگ « هي هي » پراند و پر پاك پرستوها را شكست!... تو كه رفتي باران غم از آسمان دلها جاري شد و بالهاي گنجشك ها در اندوه غربت غرق شد! تو كه رفتي ديگر نتوانستم پرستوها را بدرقه كنم، نتوانستم تا آن سوي پرچين دلها كوچ كنم، ديگر نتوانستم به پيشواز صنوبر ها بروم، تو كه رفتي از پنجره گسستم و با كوچه حل شدم تا در شوق سلام تو بشكفم.
بهار من... لحظه ها مي ميرند، لحظه ها مي گذرند، لحظه ها بوي فراموشي مي گيرند، بوي فرسودگي خاطره را مي گيرند؛ لحظه ها را نمي توان قاب كرد و روزها را نمي توان گردآورد و اندوخت!... تو اگر بيايي من سرود فتح مي خوانم و تا جنوب ترين جنوب با تو مي آيم، آخر اين دفتر خالي به انتظار تصوير تا چند ورق خواهد خورد؟...
بيا تا اشتياق با تو همدم بودن و همراز گشتن، آغاز سخن و آواز خواندن دگر باره وجود خسته ام را شور و غوغايي ببخشد.
بيا تا دگر خاكسترم را بر نسيم صبح آزادي دگر باره سلام روشني باشد. بيا كه ابرهاي همه عالم در دلم مي گريند كه
یک نفس با دوست بودن همنفس
آروزی عاشقان این است و بس!