غروب عمر شب انتظار نزديک است

طلوع مشرقی آن سوار نزديک است

دلم قرار نمی گيرد از تلاطم عشق

مگو برای چه، وقت قرار نزديک است

        آن‏گاه که زمان ظهور فرا رسد و رهایی‏بخش جهان از پشت پرده غیبت بیرون آید و رخ نمایاند، خداوند متعال امر او را در یک شب اصلاح می‏کند و همه زیباییهای پس از ظهور، یک به یک آشکار می‏شود.
      صبح ظهور وقتی بندگان خدا از خواب بیدار می‏شوند دستی بر سر آنها کشیده می‏شود. به خود می‏نگرند،  به دانسته‏ها و قدرت فهم و دریافت عقلی خویش، ناگهان می‏بینند که نور ایمان در قلب آنان می‏تابد به درخشندگی خورشید و قدرت و توانی در خویش می‏بینند باورنکردنی. هر یک قدرت چهل مرد را پیدا می‏کنند. ایمان و توان، اولین هدیه‏هایی است که از دوست می‏گیرند.
    نشاط و شادمانی چنان بر وجود آنها سایه می‏افکند که حتی مردگان نیز در قبر شاد می‏شوند و از نسیم ظهور آن مرد بزرگ، حیاتی دوباره می‏یابند.
         پیش از این، بندگان خدا پراکنده بودند و هر یک در اندیشه‏ای متفاوت. پس از ظهور، دستی بر سرهای آنان کشیده می‏شود و عقلهای آنها را به یک سو جهت می‏دهد. افکار آشفته و متفرق جمع می‏شوند و گویی همه عقلها به یک عقل؛ آن هم «عقل کامل» تبدیل می‏شوند؛ چونان قطره‏هایی که از سرتاسر کره زمین جمع می‏شوند و به رودها می‏ریزند و راههای دراز را معجزه‏آسا می‏پیمایند تا به دریا ریزند. آنان دیگر قطره نیستند. نام شناسنامه‏ای آنها از قطره به دریا تغییر می‏کند و همه یک هویت می‏یابند؛ دریا، دریای بیکران.